EDREMİT’TE YOKUŞTA DUR-KALK VE ARKA MESAFE AZALMASI

Edremit, Girne geçişi yalnızca dar değil, aynı zamanda eğimlidir. Özellikle kilise çevresi ve taş duvarlı bölüm, hafif fakat sürekli bir yokuş karakteri taşır. Bu eğim dar geometri ile birleştiğinde dur-kalk davranışı hassaslaşır.

Sorun yokuş değildir. Sorun yokuşta beklenmeyen duruştur.

Karşılaşma anında iki araçtan biri beklemek zorunda kalır. Bekleme çoğu zaman eğim üzerinde gerçekleşir. Bu durumda arkadaki araçla olan mesafe kritik hâle gelir.

Zaman etkisi sabah ve akşam yoğun saatlerde belirgindir. Akış sıklaştıkça dur-kalk sayısı artar. Özellikle restoran dönüş saatlerinde bu davranış tekrar eder.

Somut bir tablo: Yukarı yönlü çıkan bir araç dar bölümde karşıdan gelen araç nedeniyle durur. Arkadaki araç mesafeyi tam ayarlamaz. Öndeki araç yeniden hareket etmek için gaz verirken kısa süreli geri kayma yaşar. Bu kayma santimetrelerle ölçülür fakat tampon temasına yeterlidir.

Manuel vitesli araçlarda kalkış hassasiyeti daha belirgindir. Debriyaj ve fren dengesi doğru ayarlanmazsa geri kaçırma görülebilir. Otomatik araçlarda da eğim açısına bağlı kısa geri hareket olabilir.

Bir diğer teknik unsur da sürücü psikolojisidir. Dar taş duvarlı bölümde sürücü zaten yan mesafeye odaklanmıştır. Arkadaki mesafe ikinci plana düşebilir.

Yağmur sonrası asfalt nemliyse yokuş kalkışı daha zorlaşır. Patinaj eğilimi oluşabilir. Bu da kalkış süresini uzatır.

Edremit geçişinde yokuş tek başına riskli değildir. Ancak dar viraj ve karşılaşma ile birleştiğinde arka mesafe kritik hâle gelir.

Bu bölümde risk büyük hızdan değil, milimetrik geri kaymadan doğar. Zincirleme duruş, zincirleme temas potansiyeli yaratır.

Edremit’te dur-kalk davranışı sıradan bir trafik refleksi değildir. Dar alanda eğimle birleştiğinde karar hassasiyeti gerektirir.