Karpaz sahil hattı boyunca yol, uzun süre aynı ritimde ilerler. Deniz tarafı açıktır, karşılaşmalar seyrektir. Bu süreklilik içinde küçük koy girişleri neredeyse görünmez hale gelir. Risk, tam bu görünmezlikte oluşur.

Riskin nedeni hız değildir. Kör noktanın fark edilmemesidir. Koylara açılan kısa bağlantılar, gündüz manzarayla birlikte okunur. Akşamüstüyle birlikte ışık düşer, deniz yüzeyi yansır, yol kenarındaki girişler silikleşir. Sürücü, yolun hâlâ açık olduğunu düşünür; oysa görüş, fark edilmeden daralmıştır.

Bu durum özellikle 18.00–19.30 arasında belirginleşir. Gün batımına yakın saatlerde koylardan ana hatta dönüşler artar. Balıkçı araçları, kısa süreli parklar ve ani yön değişiklikleri bu saatlerde yoğunlaşır. Bu hareketler tabelayla değil, alışkanlıkla yapılır. Sahil sürüşü, bu kısa girişleri geç fark eder.

Yerel davranış yanılgıyı güçlendirir. Karpaz’ı sık kullananlar, koy girişlerinin yerini ezbere bilir. Bu ezber, dikkat üretmez; aksine otomatikleştirir. İlk girişte dikkatli olunan noktalar, ilerleyen kilometrelerde zihinden düşer. Uzun mesafe sürüşü, küçük kör noktaları büyütür.

Somut bir akşam sahnesi sık yaşanır. Sahil hattında ilerleyen bir araç, koydan ana yola çıkan bir aracı geç fark eder. Fren yapılır, yol açıktır. Temas çoğu zaman olmaz ya da düşük hızda olur. Neden nettir. Küçük girişin akşam ışığında kaybolması.

Karpaz sahil hattında risk, yolun dar olmasından değil, yolun fazla açık görünmesinden doğar. Koy girişleri fiziksel olarak değişmez. Akşam saatlerinde değişen, sürücünün onları görme biçimidir.