1980’lerden Sonra Ana Yol Olmaktan Çıkan Hat

Eski Lefkoşa–Girne Yolu, 1980’lerin ortasından sonra ana yol olma niteliğini yavaş yavaş kaybetti. Bu bir kapanma değildi; sessiz bir geri çekilmeydi. Yeni hatlar devreye girdi, trafik yükü dağıldı, ama eski yol haritadan silinmedi. Sadece rolü değişti.

Bu değişim bir günde olmadı. İlk başta uzun yolculuklar yeni yollara kaydı. Ardından ağır trafik azaldı. Eski yol, Girne’ye gitmek isteyen ama kısa ve tanıdık bir geçiş arayanlar için kaldı. Yolun geometrisi değişmedi; virajlar, kot farkları ve tek gidiş tek geliş düzeni aynı kaldı. Değişen, yolu kullananların niyetiydi.

1980’lerin sonuna gelindiğinde, bu hat artık “ana yol” gibi kullanılmıyordu. Ancak bu durum, yolun riskini ortadan kaldırmadı. Aksine, riskin biçimi değişti. Ana yolken herkes temkinliydi; çünkü yolun zor olduğu biliniyordu. Ana yol olmaktan çıktıktan sonra ise sürücüler yolu daha rahat kullanmaya başladı.

Bu rahatlık, özellikle bölge sakinlerinde belirgindi. Yol tanıdıktı, sürpriz beklenmezdi. Karşıdan geleni tanıyan tanırdı, virajın nerede olduğu bilinirdi. Ancak yeni yolların açılmasıyla birlikte, bu hatta beklenmeyen davranışlar daha görünmez hale geldi. Yol hâlâ dardı, ama zihinsel olarak daha geniş algılanıyordu.

Yerel bir örnek sık yaşandı: Yeni yoldan gelen bir araç, eski yolu kısa yol olarak kullanmak isterdi. Yolun karakterini bilmeden girer, hızını buna göre ayarlamazdı. Aynı anda eski yolu ezbere kullanan bir sürücü, karşıdan gelenin davranışını yanlış okurdu. Temaslar bu dönemde daha çok alışkanlık çatışması yüzünden oldu.

Bugün bu yol hâlâ açık ve hâlâ kullanılıyor. Ama ana yol değil. Bu durum, onu daha güvenli yapmaz. Sadece daha az konuşulan bir risk alanına dönüştürür. Eski Lefkoşa–Girne Yolu, ana yol olmaktan çıktıktan sonra da kendi kurallarını korudu. Bu kurallar, yolu bilenle bilmeyeni ayırmaya devam eder.