Lefkoşa–Girne Yolu, günün farklı saatlerinde aynı gibi görünen ama aynı davranışı üretmeyen bir güzergâh. Yolun geometrisi değişmez. Şeritler, eğimler ve kavşaklar yerinde durur. Değişen, sürücünün zihnidir. Bu nedenle risk asfaltın üzerinde değil, saat ilerledikçe değişen beklentide oluşur.

Sabah saatlerinde, özellikle 07.30–09.00 aralığında, Lefkoşa’dan Girne yönüne doğru akış hızlanır. Gönyeli Çemberi geçildikten sonra yol kısa süreli boşluklar üretir. Bu boşluklar gerçek hızdan çok “akıyor” hissi yaratır. Sürücü, öndeki aracı değil birkaç araç ilerisindeki alanı takip etmeye başlar. Bu saatlerde yapılan frenlerin büyük bölümü, doğrudan öndeki araçtan değil, trafikte oluşan dalga etkisinin geç algılanmasından kaynaklanır. Fren geç gelir, sertleşir ve arkadaki araç için hazırlıksız bir an oluşur.

Akşamüstü saatlerinde tablo tersine döner. 17.30’dan sonra, Girne’den Lefkoşa yönüne dönüşte aynı yol bu kez sabırsızlık üretir. Girne çıkışından itibaren yoğunluk artar ve Gönyeli yaklaşımında belirginleşir. Hız düşüktür ancak risk yükselir. Sürücü, “artık durduk” beklentisiyle fren mesafesini zihninde kısaltır. Öndeki araç durur gibi olur ama tamamen durmaz. Bu tereddüt anı geç fark edilir. Akşam saatlerinde oluşan hasarların büyük bölümü bu kararsız yavaşlama anlarında ortaya çıkar.

Lefkoşa–Girne Yolu’nda sabah ve akşam arasındaki fark hız değildir. Asıl fark beklentidir. Sabah sürücü akışı, akşam ise bitişi bekler. Bu beklenti değişimi fren refleksini doğrudan etkiler. Sabah acelecilik freni geciktirir, akşam yorgunluk freni sertleştirir. Yol aynı kalır, refleks değişir.

Bu farkın kökeninde yerel hafıza da bulunur. 1990’lı yıllarda Lefkoşa–Girne Yolu bugünkü kadar yoğun değildi. O dönemin “uzun ama rahat yol” algısı, özellikle yıllardır aynı güzergâhı kullanan sürücülerin reflekslerinde hâlâ yaşar. Akşam saatlerinde yoğunluk artmasına rağmen zihinsel hız eski düzeyde kalır. Bu gecikme, özellikle Gönyeli Çemberi ve Alayköy bağlantısına yaklaşırken kendini gösterir. Fren, yolun değil hafızanın gerisinde kalır.

Yerelde sık tekrar eden bir sahne vardır. Akşam saatlerinde Girne’den Lefkoşa’ya dönen bir araç, Gönyeli’ye yaklaşırken trafikteki yavaşlamayı geç fark eder. Sert olmayan ama ani bir fren yapılır. Arkadaki araç durur, bir sonraki duramaz. Hasar küçük görünür, çoğu zaman tampon seviyesinde kalır. Kayıtlara “hafif” geçer ama yolun akşam karakterini tanımlar.

Lefkoşa–Girne Yolu’nda riskin zamana bağlı değişimi, yolun ne kadar tanıdık olduğuyla ters orantılıdır. Yol tanıdıklaştıkça saat farkı küçümsenir. Oysa bu yol, sabah ve akşam iki ayrı davranış üretir. Aynı asfalt, iki farklı refleks. Bu fark gözden kaçtığında risk sessizce birikir.