Girne Boğazı, Lefkoşa yönünden Girne’ye inen hattın psikolojik eşiğidir. Yol daralır, eğim artar, virajlar sıklaşır. Hız kamerası bu hattın tam karar noktasına yerleşir. Risk, kamerada değil, kameradan hemen sonra başlar.

Sorun hız değildir. Denetimin bittiği sanısıdır. Kamera geçildiği anda sürücünün zihninde bir rahatlama oluşur. Hız kontrolü tamamlanmış, tehlike geride kalmış gibi algılanır. Oysa yol geometrisi değişmez. Eğim devam eder, virajlar sıklaşır, karşıdan gelen akış henüz çözülmemiştir.

Zaman faktörü bu yanılgıyı büyütür. Sabah 08.00–09.30 arasında işe yetişme baskısı, akşam 17.30–18.30 arasında eve dönüş isteği bu noktada birleşir. Kamera geçildikten sonra gaz tepkisi öne çekilir. Öndeki araç henüz hızlanmamışken arkadaki araç akışı yeniden kurmaya çalışır.

Yerel davranış belirleyicidir. Bu hattı her gün kullananlar, kameranın yerini ezbere bilir. Fren kamerada yapılır, gaz kameradan sonra verilir. Bu alışkanlık, yolun kalan kısmını zihinsel olarak “güvenli” ilan eder. Oysa boğazın en kırılgan virajları bu noktadan sonra başlar.

Somut bir sahne sık tekrar eder. Kamera sonrası hafif hızlanan araç, önündeki aracın aynı hızlanmayı yapmadığını geç fark eder. Fren yapılır, mesafe vardır ama eğim kararı geciktirir. Temas düşük hızda olur ya da son anda durulur. Neden nettir: erken gelen rahatlama.

Girne Boğazı’nda risk, kontrolün varlığından değil, kontrolün bittiği düşüncesinden doğar. Kamera geçilir, fakat yol henüz bitmez. Bu küçük zihinsel kopuş, boğaz hattının en sessiz hasarlarını üretir.