Lefkoşa–Girne Yolu’nda hafta sonu riski, yoğunluktan çok yabancılık hissinden beslenir. Yol aynı kalır; fakat yolu düzenli kullananların yerini, güzergâha hâkim olmayan sürücüler alır. Bu değişim, akışın ritmini bozar ve öngörüyü zayıflatır.

Cumartesi sabahından itibaren, özellikle Lefkoşa’dan Girne yönüne gidişte, yolun kullanım amacı değişir. İşe gidiş düzeni yerini serbest zamana bırakır. Yolu sık kullananlar azalır, seyrek kullananlar çoğalır. Bu sürücüler kavşakları, bağlantıları ve daralmaları son anda fark eder. Karar süreleri uzar, manevralar gecikir.

Gönyeli yaklaşımı ve Alayköy bağlantısı bu yabancılığın en net hissedildiği noktalardır. Hafta içi burada ne olacağını bilen sürücü, hafta sonu beklemez. Yolu tanımayan sürücü ise frene erken dokunur ya da geç kalır. Aynı noktada iki farklı okuma yapılır. Bu uyumsuzluk, küçük ama tekrar eden temaslara zemin hazırlar.

Yerel bir sahne sık yaşanır. Cumartesi öğleden sonra Girne yönüne ilerleyen bir araç, Gönyeli tabelasını geç fark eder. Sinyal verilir, hız düşer. Arkadaki sürücü bu yavaşlamayı beklemez. Kısa bir temas olur. Hasar küçüktür, çoğu zaman tampon seviyesinde kalır. Olay hızdan değil, yolun geç tanınmasından kaynaklanır.

Bu davranışın kökeni eskidir. 1990’larda Lefkoşa–Girne Yolu hafta sonları daha çok gezinti yolu olarak kullanılırdı. Bugün de bu algı sürer; ancak trafik yükü artık aynı değildir. Yol, gezinti ritmini taşımaz. Buna rağmen sürücü beklentisi eskide kalır. Bu fark, hafta sonu riskini görünmez kılar.

Lefkoşa–Girne Yolu’nda hafta sonu yabancılığı, ani kazalar üretmez. Bunun yerine küçük, sessiz ve tekrarlayan hasarlar üretir. Yol tanıdık olmayanlar çoğaldıkça, öngörü azalır. Risk yolun üzerinde değil, yolu geç tanıyan zihindedir.