Karakum Anayolu – Akşam Saatlerinde Takip Mesafesinin Erime

Karakum anayolunda akşam saatlerinde trafik yoğunluğu artmaz; sıklaşır. Araç sayısı çok değişmez, fakat aralarındaki boşluklar daralır. Bu daralma fark edilmeden olur. Risk tam olarak bu fark edilmezlikten doğar.

Sorun hız değildir. Takip mesafesinin zihinsel olarak kısalmasıdır. Saat 18.00–20.30 arasında sürücüler yolun “zaten yavaşladığını” varsayar. Bu varsayım, öndeki araçla aradaki mesafenin korunmasını anlamsızlaştırır. Oysa Karakum anayolu bu saatlerde tam tersine, kısa aralıklarla hızlanıp yavaşlayan bir akış üretir.

Yerel bir durum sık tekrar eder. Anayolda ilerleyen araç, öndekini yakından takip eder. Öndeki araç, park etmiş bir araca yaklaşır, sinyal verir ya da aniden yavaşlar. Arkadaki sürücü bu yavaşlamayı “akışın parçası” olarak okur ve frene geç basar. Mesafe kapanır. Temas çoğu zaman hafiftir; fakat tampon ve bagaj kapakları hasar görür.

Zamanlama belirleyicidir. Gün batımında dikkat bölünür. Deniz tarafı, yaya hareketi ve yan yol çıkışları sürücünün odağını dağıtır. Göz öndeki aracın fren ışığına değil, çevredeki harekete kayar. Bu kayma, takip mesafesini eritir.

Bu davranış yeni değildir. Karakum sahil hattında yıllardır benzer temaslar yaşanır. Değişen, akşam saatlerinde aynı hat üzerinde daha fazla kısa karar verilmesidir. Takip mesafesi kâğıt üzerinde aynıdır; pratikte yok olur.

Karakum’da risk hızlı gitmek değildir.

Risk, takip mesafesinin akşam saatlerinde sessizce yok olmasıdır.

Bu durum tekrar eder, küçük hasarlar üretir ve çoğu zaman sıradan bir temas gibi kayda geçer.