Karaoğlanoğlu Çemberi Yön Kararı Stresi

Karaoğlanoğlu Çemberi, fiziksel olarak geniştir. Ancak karar alanı dardır. Çembere yaklaşan sürücüler, yalnızca girmeyi değil, çıkmayı da aynı anda planlamak zorundadır. Bu ikili karar, stresi burada üretir.

Risk, hızdan değil son anda verilen yön kararından doğar. Girne yönüne devam edenler akışı sürdürmek ister. Karaoğlanoğlu içine dönecekler ise çemberin içindeyken şerit değiştirmeyi planlar. Aynı çember, iki farklı zihinsel hazırlığı aynı saniyede ister.

Zaman etkisi belirgindir. Akşamüstü 17.30–19.00 arasında, iş çıkışıyla birlikte yerleşim içi dönüşler artar. Çembere giren araç sayısı çoğalır. Bu yoğunlukta, bir sürücünün çıkışı kaçırması ikinci bir manevrayı tetikler. Küçük bir tereddüt, arkadaki akışı bozar.

Yerel bir senaryo sık tekrar eder. Çembere giren bir araç, ikinci çıkışı hedeflerken son anda üçüncü çıkışa yönelmeye karar verir. Sinyal geç verilir. Yan şerit beklenenden yakındır. Arkadaki araç, çıkışın netleşmesini beklerken hızını korur. Frenler aynı anda yapılır.

Bu noktayı bilen sürücüler çemberi “akıcı” olarak tanımlar. Ancak akıcılık, kararların önceden verilmesiyle mümkündür. Bölgeye yabancı olanlar için çember, son saniyede okunan bir haritaya dönüşür. Bu okuma geciktiğinde, manevra sertleşir.

Karaoğlanoğlu Çemberi’nde sorun çemberin geometrisi değildir. Sorun, karar süresinin çemberin içine taşmasıdır. Karar çembere girmeden verilmediğinde, çember karar vermeye zorlar. Bu zorlanma, bu noktayı sürekli bir risk alanı haline getirir.