Lapta sokaklarında sık yaşanan hasarların önemli bir bölümü, iki sürücünün de aynı anda yaptığı tek bir varsayımdan doğar: “O beni gördü.”
Geri geri gelen araçlara duyulan bu güven, çoğu zaman sessiz ama kaçınılmaz bir temasa dönüşür.
Geri manevra yapan sürücü aynalara bakar, kısa bir boşluk görür ve devam eder. Aynı anda yoldan gelen sürücü de geri çıkan aracın duracağını varsayar. İki taraf da haklı olduğunu düşünür, çünkü her ikisi de diğerinin kendisini fark ettiğine inanır.
Bu noktada sorun hız değildir.
Sorun, niyetin yanlış okunmasıdır. Geri çıkan araç yavaş ilerlerken, yoldan gelen araç da yavaşladığını sanır. Ancak yavaşlama durmak anlamına gelmez. Birkaç saniyelik bu belirsizlik, tampon veya yan kapı hasarı için yeterlidir.
Lapta’da bu tür kazalar özellikle dar sokak ağızlarında ve park yoğunluğu olan bölgelerde tekrar eder. Görüş açıları sınırlıdır, aynalar her şeyi göstermez ve sürücüler göz teması kurduklarını zanneder. Oysa göz teması yoktur, sadece tahmin vardır.
Bir diğer risk, el hareketleri ve jestlerdir.
Geri çıkan sürücü el kaldırır, yoldan gelen sürücü bunu “geç” olarak algılar. Ancak el hareketi çoğu zaman net değildir. Karar alınır, ama karar iki taraf için farklıdır. Araçlar aynı boşluğa yönelir.
Bu kazalar genellikle düşük hızda gerçekleşir.
Bu yüzden “önemsiz” görülür. Ancak tekrar oranı yüksektir. Çünkü davranış değişmez. Sürücüler geri manevrada güvenmeye devam eder, yoldan gelenler ise durulacağını varsayar.
Lapta’da güvenli sürüş, geri gelen araca güvenmekle değil, o aracın ne yapmayabileceğini de hesaba katmakla mümkündür. Geri çıkan araç her zaman durmayabilir. Aynı şekilde yoldan gelen araç da her zaman yol vermeyebilir.
En pahalı hata şudur:
“Beni gördü, durur.”
Lapta sokaklarında geri manevra anı, niyetlerin en kolay karıştığı andır.
Ve karışan niyetler, çoğu zaman sessiz hasar bırakır.
