Mesarya Düzlüğü’nde Öğle Sıcağı Sonrası Tepki Gecikmesi

Mesarya Düzlüğü, adanın ortasında uzun ve kesintisiz bir hat hissi verir. Yol geniştir, görüş açıktır, çevre tekdüzedir. Öğle saatlerinde bu tekdüzelik iş görür. Gün ilerledikçe aynı özellik, farklı bir riski üretir.

Riskin nedeni hız değildir. Tepkinin gecikmesidir. Öğle sıcağından sonra, özellikle 14.30–16.30 arasında, sürücünün refleksleri yavaşlar. Yol hâlâ açıktır, akış düzenlidir. Ancak bedenin verdiği tepki, yolun verdiği mesafeyle aynı hızda değildir.

Bu hatta bağlantılar seyrek ama keskindir. Tarla yolları, sulama geçitleri ve kısa servis dönüşleri aralıklıdır. Sürücü bu aralıkları “uzak” olarak algılar. Oysa öğle sonrası saatlerde bu uzaklık, karar vermek için yeterli süre üretmez. Fren noktası zihinde aynı kalır, beden birkaç salise geriden gelir.

Yerel davranış bu durumu pekiştirir. Mesarya’yı sık kullananlar, düzlüğü “rahat” kabul eder. Camlar açık, hız sabit, dikkat dağınık ilerlenir. Bu rahatlık, ani bir manevrayı geç okumaya yol açar. Yol değişmez; tepki süresi uzar.

Somut bir öğleden sonra sahnesi sık görülür. Düzlükte ilerleyen bir araç, sağdan ana yola çıkan bir traktörü geç fark eder. Fren yapılır, yol açıktır. Temas çoğu zaman olmaz ya da düşük hızda olur. Neden nettir: geciken tepki.

Mesarya Düzlüğü’nde risk, yolun yapısından değil, günün ortasında yolun sürücüde yarattığı bedensel yavaşlamadan doğar. Düzlük aynı kalır. Öğle sonrasında değişen, reflekslerin zamanıdır.