Park Yerinden Çıkarken Yaşanan Hasarlar Neden Hep “Ben Görmedim” ile Başlar?

Park yerinden çıkışlar, trafikte en çok “görmedim” cümlesinin kurulduğu anlardır.

Çünkü bu kazalar çoğu zaman hızla değil, kısıtlı görüşle olur.

Olay genellikle aynıdır: Araç park yerindedir. Sürücü geri manevra yaparak çıkmak ister. Aynalara bakılmıştır, çevre kontrol edilmiştir ya da öyle sanılmıştır. Tam geri çıkış anında, arkadan geçen başka bir araçla temas yaşanır. Çarpışma sert değildir, hasar çoğu zaman köşe ya da tampon seviyesindedir.

İlk tepki gecikmez:

“Ben kimseyi görmedim.”

Bu cümle, dosyanın temelini oluşturur.

Park yerinden çıkışlarda en büyük sorun, görüş alanının sınırlı olmasıdır. Duvarlar, sütunlar, yan araçlar ve dar alanlar sürücünün algısını kısıtlar. Hareket halindeki araç ise park yerinden çıkan aracı fark etmekte geç kalabilir. İki taraf da durumu kendi açısından haklı görür.

Fotoğraflar hasarı gösterir, ancak manevra anını göstermez. Tutanakta geri vites bilgisi yazsa bile, olayın zamanlaması net değildir. Tanık yoksa dosya tamamen beyanlar üzerinden ilerler.

Trafik sigortası açısından geri manevralar özel değerlendirilir. Park yerinden çıkan araçların çevreyi kontrol etme yükümlülüğü vardır. Ancak her dosya aynı şekilde sonuçlanmaz. Hasarın yönü, araçların konumu ve beyanlar birlikte ele alınır.

Bu yüzden park yerinden çıkış kazaları, küçük hasarlı olmalarına rağmen sık tartışılan dosyalardır.

Park manevraları şunu gösterir:

Trafikte risk bazen yolda değil, yerinden çıkarken başlar.

Ve “görmedim” denilen an, sigorta sürecinde uzun bir dosyaya dönüşebilir.