Sonsuzluk Anıtı Önünde Anlık Dikkat Kayması

Bu noktada yolun ritmi, anıtın varlığıyla kısa süreliğine değişir. Sonsuzluk Anıtı, sürücülerin zihninde bir “bak–geç” refleksi üretir. Risk, hızdan değil, bakışın birkaç saniye yoldan kopmasından doğar.

Anıta yaklaşırken araç içindeki dikkat, istemsizce sağa ya da sola kayar. Bu bakış çoğu zaman bilinçli değildir. Yol hâlâ akıcı görünür, şeritler nettir. Ancak göz, bir anlığına yoldan ayrıldığında karar süresi uzar. Bu uzama, özellikle öndeki aracın hafifçe yavaşladığı anlarda belirginleşir.

Zaman etkisi nettir. Hafta sonları ve akşamüstü saatlerinde, 17.00–18.30 arasında bu durum daha sık yaşanır. Trafik yoğun değildir, bu da sürücüye “rahatlama” hissi verir. Rahatlama, dikkatin dağılmasını kolaylaştırır. Anıt, bu anda görsel bir odak haline gelir.

Yerel bir senaryo sık tekrar eder. Öndeki araç, yol kenarında kısa süreli bir dur–bak manevrası yapar ya da yavaşlar. Arkadaki sürücü, anıta bakarken bu yavaşlamayı geç fark eder. Fren yapılır. Bu fren, arkadan gelen için beklenmediktir. Küçük ama tekrar eden temaslar genellikle bu zincirle oluşur.

Bu kesitte riskin kaynağı yolun yapısı değildir. Yol düz ve açıktır. Risk, görsel uyaranın karar anına denk gelmesidir. Anıt, bir kavşak gibi davranmaz ama kavşak etkisi yaratır. Dikkati böler, ritmi keser.

Sonsuzluk Anıtı önünde yaşananlar çoğu zaman “şans eseri” atlatılır. Ancak bu tekrar eden anlık kopuşlar, bu noktayı kalıcı bir dikkat eşiği haline getirir. Yol devam eder. Ama göz, bir anlığına başka bir yerde olur. Bu an, bu kesitin karakteridir.