Esentepe’nin yerleşim yapısı düz bir plan üzerine kurulmaz. Bölge, kıyıdan yukarı doğru yükselen bir topoğrafya üzerinde gelişmiştir. Bu nedenle sokaklar ve site içi yollar çoğu noktada eğimlidir. Bu eğim, sürüş sırasında fark edilebilir bir unsur olsa da, park anında çoğu zaman yeterince dikkate alınmaz. Oysa risk tam olarak bu noktada başlar.
Park edilen bir aracın sabit kalacağı varsayımı, düz zemin alışkanlığına dayanır. Esentepe’de ise zemin her zaman bu varsayımı desteklemez. Araç park edildikten sonra ilk anda sabit gibi görünür. Ancak eğim, aracın ağırlığını yavaş yavaş harekete dönüştürür. Bu hareket çoğu zaman sürücü araçtan uzaklaştıktan sonra başlar.
Saat 19:30. Araç yokuş yukarı bir sokakta park edilir. Sürücü el frenini çeker ve aracı sabitlediğini düşünür. İlk birkaç saniye araç hareketsiz kalır. Ancak zemin eğimi ve yüzey koşulları birleştiğinde araç milimetrik şekilde geriye doğru hareket etmeye başlar. Bu hareket gözle fark edilemeyecek kadar yavaş ilerler.
Araç birkaç metre geri kayar.
Bu noktada arkasında bulunan başka bir araç ya da sabit bir obje ile temas oluşur.
Temas düşük hızda gerçekleşir. Ancak tampon yüzeyinde hasar oluşur. Bazı durumlarda bu hasar yalnızca çizik şeklinde kalmaz, bağlantı noktalarına kadar ilerleyebilir. Eğer temas başka bir araçla gerçekleşirse, her iki araçta da hasar oluşur.
Bu tür hasarların en belirgin özelliği, sürücünün kontrolü dışında gerçekleştiği düşüncesidir. Araç park halindedir ve hareket beklenmez. Ancak teknik olarak bu hareket, park davranışının bir sonucudur. Bu nedenle değerlendirme bu çerçevede yapılır.
Esentepe’de bu senaryo tekil değildir. Aynı sokaklarda, aynı eğimlerde, benzer saatlerde tekrar eder. Özellikle akşam saatlerinde araç yoğunluğu arttığında park alanları daha da sınırlı hale gelir. Sürücüler aracı en uygun gördükleri noktaya bırakır. Ancak bu noktanın eğimi çoğu zaman göz ardı edilir.
Bir diğer önemli faktör yüzey koşullarıdır. Asfaltın pürüzlülüğü, zemin temizliği ve hava durumu aracın sabit kalma davranışını etkiler. Özellikle nemli veya ince toz tabakası bulunan yüzeylerde tutuş azalır. Bu da geri kayma ihtimalini artırır.
Bu tür durumlarda hasarın oluşması için yüksek hız gerekmez. Aksine, hasar tamamen düşük hızda gerçekleşir. Ancak bu düşük hız, hasarın etkisini ortadan kaldırmaz. Tampon, boya ve bağlantı noktalarında oluşan zarar, onarım sürecini maliyetli hale getirir.
Park sonrası geri kayma hasarları, klasik kaza tanımının dışında kalır. Çarpışma sürüş anında gerçekleşmez. Ancak ortaya çıkan hasar somuttur ve değerlendirilmesi gerekir. Eğer temas başka bir araçla gerçekleşmişse, sorumluluk dağılımı net olabilir. Ancak birçok durumda araç sabit bir objeye temas eder. Bu da süreci tamamen değiştirir.
Bu tür durumlarda hasarın tamamı karşılanmayabilir ve maliyetin bir bölümü araç üzerinde kalabilir. Özellikle eğimli zeminlerde park sonrası oluşan bu tip geri kayma hasarları, ilk anda küçük görünse de tampon, boya ve bağlantı sistemleri üzerinde beklenenden daha yüksek bir maliyet oluşturur. Bu nedenle bu tip olaylarda araç kasko kapsamı oluşan hasarın nasıl sonuçlanacağını belirleyen temel unsur haline gelir.
