Karmi–Girne hattı, dar yol yapısı ile dik eğimin birleştiği bir sürüş alanıdır. Yol geniş değildir ve eğim aracın davranışını doğrudan etkiler.
Risk, bu iki etkinin birleşmesinden doğar.
Bu hatta araçlar ilerlerken yalnızca yön değil, hız da sürekli değişir. Özellikle inişlerde araç beklenenden daha hızlı hareket eder.
Kontrol hissi korunur, ancak gerçek kontrol azalır.
Bu hatta hasarların önemli bir bölümü yüksek hızdan değil, eğim altında hızın doğru yönetilememesinden doğar.
Somut bir senaryo:
Saat 18:10. Araç dik bir inişe girer. Sürücü hızını yeterince düşürmez. Öndeki araç yavaşlar.
Fren yapılır.
Ancak araç beklenenden daha uzun mesafede durur.
Mesafe yeterli değildir.
Temas oluşur.
Bu temas ön yüzeyde yoğunlaşır.
Belirleyici olan hız değil, eğim altında fren mesafesinin yanlış hesaplanmasıdır.
Bu hatta bir diğer belirgin durum park baskısıdır. Yol kenarında park eden araçlar hareket alanını daraltır.
Araçlar birbirine yaklaşır.
Alan daralır.
Temas oluşur.
Karmi–Girne hattında hasarın temel karakteri:
Temas çoğu zaman dar alan ve eğim etkisiyle oluşur.
Bu yapı tekrar eder.
Aynı eğimli yollar, aynı dar alanlar.
Risk süreklidir.
Bu ortamda hasar her zaman karşı tarafla sınırlı kalmaz. Araç eğim altında kontrolünü kaybederek sabit objelere de temas edebilir.
Bu noktada dosya yalnızca karşı taraf üzerinden ilerlemez.
Saat 18:50. Araç dar bir manevrada duvara temas eder.
Hasar tek taraflıdır.
Kusur nettir.
Bu tür durumlarda değerlendirme aracın kendi hasarı üzerinden yapılır. Poliçenin yürürlük başlangıç zamanı sürecin sonucunu belirler.
