Lefkoşa–Girne Yolu’nda sabah saatleri, özellikle Gönyeli Çemberi’nin hemen sonrasında, yolun kendisinden çok sürücünün beklentisiyle şekillenir. Çember geçildiği anda hissedilen “en zoru bitti” algısı, birkaç yüz metre içinde risk üretir. Asfalt aynı kalır, hız çoğu zaman artmaz; değişen, karar verme süresidir.

07.30–09.00 aralığında çemberden çıkan sürücüler, yolun açıldığını varsayar. Bu varsayım, öndeki araca bakmayı bırakıp iki üç araç ilerideki boşluğu hedeflemeye yol açar. Takip mesafesi bilinçli olarak kısalmaz; zihinsel olarak kısalır. Bu nedenle fren, öndeki aracın davranışına değil, akış beklentisinin bozulmasına tepki verir.

Gönyeli Çemberi sonrası riskin belirginleşmesinin bir nedeni de yan bağlantılardır. Alayköy yönünden katılan araçlar, sabah saatlerinde ana akışa uyum sağlamak için hızlanır. Ana yoldaki sürücü ise bu hızlanmayı “devam edecek” sanır. Bir araç yavaşladığında, bu yavaşlama beklenmez. Fren geç gelir, sertleşir. Çoğu temas bu geç kalmış karar anında oluşur.

Yerel bir sahne sık tekrarlanır. Sabah Lefkoşa’dan Girne yönüne ilerleyen bir araç, çemberi geçtikten sonra akışın rahatladığını düşünür. Öndeki araç, birkaç yüz metre sonra bağlantıdan gelen trafiğe uyum için hafifçe yavaşlar. Arkadaki sürücü bunu geç fark eder. Ani ama kısa bir fren yapılır. Arkadaki araç durur, bir sonraki duramaz. Hasar küçük kalır; tampon seviyesinde. Sabahın aceleciliği bu sessiz teması görünmez kılar.

Bu noktadaki davranışın kökeninde yıllara yayılan bir alışkanlık vardır. 1990’larda Gönyeli Çemberi bugünkü kadar yük taşımıyordu. Çemberi geçen sürücü için yol gerçekten açılırdı. O dönemden kalan refleks, bugün hâlâ bazı sürücülerde yaşamaya devam eder. Yoğunluk artmış olsa da beklenti eski hızda kalır. Fren bu nedenle yolun değil, hafızanın gerisinden gelir.

Lefkoşa–Girne Yolu’nda Gönyeli Çemberi sonrası risk, hızdan çok aceleyle verilen erken rahatlama kararıdır. Sabah saatlerinde yol açılmaz; sadece öyle hissedilir. Bu hissin yarattığı gecikme, günün ilk sessiz hasarlarını üretir.