Sinu Virajı: Direksiyonun Tek Hamlede Dönmediği Yol

Eski Lefkoşa–Girne Yolu’nda Sinu virajı, sürücünün direksiyonla ilişkisinin değiştiği bir noktaydı. Bu viraj keskin değildi. Tam tersine, tehlikesi de buradan gelirdi. Yol bir anda dönmez, uzun bir kıvrım halinde devam ederdi. Direksiyon tek hamlede çevrilmez, küçük ve sürekli düzeltmeler isterdi.

Bu bölümde hız belirleyici olmazdı. Araçlar genellikle yavaştı. Risk, virajın ne zaman biteceğinin kestirilememesinden doğardı. Sürücü ilk dönüşü aldıktan sonra yolun düzeldiğini varsayar, ama viraj devam ederdi. Bu varsayım, direksiyonun birkaç saniye geç toplanmasına yol açardı.

Sinu virajının sağ ve solu ağaçlıydı. Ağaçlar yolun sınırını göstermez, aksine algıyı daraltırdı. Gece saatlerinde far ışığı ağaç gövdelerinde bölünür, yol çizgisi arka planda kaybolurdu. Karşıdan gelen araç, virajın sonunda değil; virajın içinde görünürdü. Bu da sürücünün mesafe algısını bozar, karşıdan gelenin hızını yanlış yorumlamasına neden olurdu.

Bu viraj, yolu ezbere bilenler için bile dikkat isterdi. Çünkü her geçişte ışık, gölge ve zemin farklı davranırdı. Yaz akşamlarında gölgeler uzar, kışın ise yol yüzeyi daha parlak görünürdü. Aynı viraj, farklı saatlerde farklı bir yol gibi hissedilirdi. Bu değişkenlik, alışkanlığı güvenilir olmaktan çıkarırdı.

Yerel anlatılarda Sinu virajı adıyla anılırdı. “Orayı geçtin mi rahat” denmezdi; çünkü orası geçilen bir nokta değil, taşınan bir bölüm olarak görülürdü. Direksiyon, viraj bitene kadar serbest bırakılmazdı. Bu da yolun geri kalanına girerken sürücünün zihinsel yorgunluğunu artırırdı.

Bugün çevredeki yapılaşma artmış olsa da, Sinu virajının karakteri değişmedi. Yol hâlâ sürücüden tek bir hareket değil, sürekli dikkat ister. Eski Lefkoşa–Girne Yolu’nda bu viraj, riskin hızdan değil; yanlış zamanda gevşeyen direksiyondan doğduğu bir noktadır.