Vadili’ye yaklaşırken yol genişler, eğim kaybolur, görüş alanı açılır. Mağusa’dan gelen hat, köy girişinden önce uzun bir düzlük hissi verir. Bu düzlüğün kendisi risktir. Çünkü burada tehlike yolun durumundan değil, yolun güven verdiği algıdan doğar.

Vadili çevresindeki tarım yolları ve köy bağlantıları, yıllardır aynı doğrultuda çalışır. Tarlalara açılan tali yollar, gün içinde traktör ve kamyonetlerle kullanılır. Akşam saatlerinde bu hareket azalır. 17.00 sonrası yol sessizleşir, düz hat hızın doğal kabul edildiği bir çizgiye dönüşür. Risk tam bu sakinlikte başlar.

Sorun hız değildir. Hızın sorgulanmamasıdır. Düz yol, sürücüye sürekli bir akış hissi verir. Fren ihtimali zihinde geri plana itilir. Oysa Vadili’de tali yol girişleri düzensizdir. Bazıları tabela ile işaretlidir, bazıları sadece toprak bir açıklık gibidir. Akşam ışığında bu açıklıklar yolun devamı gibi algılanır.

Yerel davranış bu algıyı pekiştirir. Tarladan dönen araçlar, kısa bir manevrayla ana yola çıkar. Bu çıkışlar çoğu zaman sinyalle değil, alışkanlıkla yapılır. Ana yolda ilerleyen araç için bu hareket beklenmez. Mesafe vardır, yol düzdür, ama karar süresi kısadır.

Somut bir akşam sahnesi sık tekrar eder. Vadili ovasında ana yolda ilerleyen bir araç, sağdan aniden çıkan bir tarla aracına yaklaşır. Fren yapılır, yol kuru ve düzdür. Çarpışma genellikle düşük hızda olur. Hasar küçük, şaşkınlık büyüktür. Çünkü temas, riskli bir yol yüzünden değil, fazla güvenilen bir yol yüzünden yaşanmıştır.

Vadili’de düz yol güveni, gün batımından sonra yanıltıcıdır. Yol değişmez, fakat kullanım biçimi değişir. Bu değişim fark edilmediğinde, ova sessizliğini beklenmeyen bir duruş bozar.